Jan Andrzej Morsztyn

Jan Andrzej Morsztyn (1621–1693) był poetą, dyplomatą i politykiem epoki baroku. Pełnił funkcje podskarbiego wielkiego koronnego i był związany z dworem królewskim. Jego poezja, tworzona głównie w języku polskim, nawiązuje do włoskiego i francuskiego stylu barokowego, zwłaszcza marinizmu. W wierszach dominują tematy miłosne, erotyczne oraz refleksje nad przemijaniem i śmiercią. Morsztyn słynie z kunsztownych konceptów, gier słownych, paradoksów i wyrafinowanej metaforyki. Wprowadził do polskiej liryki nowe wzorce formalne, takie jak sonet i madrygał. Do jego najważniejszych dzieł należą zbiory „Kanikuła albo psia gwiazda” oraz „Lutnia”, a także przekład „Cyda” Corneille’a. Jego twórczość uznawana jest za szczytowe osiągnięcie polskiego baroku dworskiego. Pod koniec życia, uwikłany w spory polityczne, wyemigrował do Francji. Morsztyn pozostaje jednym z najwybitniejszych poetów staropolskich.