Teofil Lenartowicz

Teofil Lenartowicz (1822–1893) był polskim poetą romantycznym, etnografem i rzeźbiarzem, przedstawicielem tzw. drugiej generacji romantyków. Po powstaniu listopadowym znalazł się na emigracji, głównie we Francji i we Włoszech, gdzie pozostał do końca życia. Jego twórczość poetycka silnie zakorzeniona była w folklorze mazowieckim, z którego czerpał motywy, obrazy i stylizację językową. W wierszach często odwoływał się do prostoty ludowej pieśni, łącząc ją z głębokim uczuciem patriotycznym i religijnym. Do jego najważniejszych dzieł należą zbiory "Lirenka" (1855) i "Nowa lirenka" (1859), w których sportretował wiejskie obyczaje i legendy. Podejmował także tematykę historyczną, m.in. w tomie "Ze starych zbroic" (1870), nawiązującym do polskiego średniowiecza. Oprócz poezji zajmował się rzeźbą, tworząc m.in. popiersia znanych Polaków. Lenartowicz był ceniony przez współczesnych za autentyzm i liryzm, choć jego popularność z czasem zmalała. Jego twórczość stanowi ważne ogniwo w rozwoju polskiej poezji ludowej i romantycznej.