Franciszek Dionizy Kniaźnin

Franciszek Dionizy Kniaźnin należał do grona poetów polskiego oświecenia, pozostających pod wpływem sentymentalizmu i rokoka. Urodził się w 1750 roku w Witebsku, zmarł w 1807 roku w Końskowoli. Przez wiele lat związany był z dworem książąt Czartoryskich w Puławach, gdzie pełnił funkcję bibliotekarza i nauczyciela. Debiutował zbiorem „Erotyki” (1779), w którym zawarł wiersze miłosne o delikatnej, wysublimowanej formie. Pisał również sielanki, bajki i ody, nawiązując do wzorów antycznych, zwłaszcza Horacego i Anakreonta, których utwory tłumaczył. W jego poezji dominują motywy natury, miłości, przyjaźni i refleksji nad przemijaniem. Do najbardziej znanych utworów należą „Oda do wąsów” oraz zbiór „Bajki”. Twórczość Kniaźnina wywarła wpływ na rozwój polskiego sentymentalizmu, a jego wiersze cieszyły się popularnością w epoce stanisławowskiej.