Jan Kasprowicz, polski poeta, dramaturg, krytyk i tłumacz okresu Młodej Polski, urodzony w 1860, zmarły w 1926. Pochodził z rodziny chłopskiej z Szymborza (obecnie część Inowrocławia), co znalazło odbicie we wczesnej twórczości o tematyce wiejskiej i społecznej. Studiował na uniwersytetach w Lipsku i Wrocławiu, po czym związał się ze Lwowem, gdzie był profesorem literatury porównawczej na Uniwersytecie Jana Kazimierza i w latach 1921–1922 pełnił funkcję rektora. Jego poezja ewoluowała od realistycznych obrazów niedoli chłopskiej (zbiór „Z chłopskiego zagonu” z 1891) przez symbolistyczne pejzaże górskie („Krzak dzikiej róży” z 1898) po wizje eschatologiczne i religijne („Ginącemu światu” z 1901 oraz „Hymny” z 1921). W późnym okresie zwrócił się ku franciszkańskiej prostocie i kontemplacji natury, czego wyrazem jest tom „Księga ubogich” z 1916. Zajmował się także przekładem literatury angielskiej, niemieckiej i francuskiej, m.in. dzieł Szekspira, Byrona i Shelleya. Jego dramaty, takie jak „Marchołt gruby a sprośny” z 1920, łączą groteskę z refleksją moralną. Kasprowicz jest uznawany za jednego z głównych przedstawicieli modernizmu w literaturze polskiej.
