Julian Tuwim

Julian Tuwim urodził się w 1894 roku w Łodzi, zmarł w 1953 roku w Zakopanem. Był polskim poetą pochodzenia żydowskiego, współzałożycielem grupy poetyckiej Skamander, działającej w dwudziestoleciu międzywojennym. Jego poezja łączyła liryzm z ironią i groteską, często wykorzystując mowę potoczną oraz motywy z życia codziennego. Wprowadzał do literatury polskiej nowatorskie środki wyrazu, eksperymentując z językiem, rytmem i formą wiersza. Wydał między innymi zbiory: 'Czyhanie na Boga', 'Sokrates tańczący', 'Siódma jesień' oraz 'Słowa we krwi'. Jest również autorem popularnych wierszy dla dzieci, takich jak 'Lokomotywa', 'Rzepka' czy 'Ptasie radio', które na stałe weszły do kanonu literatury dziecięcej. W czasie II wojny światowej przebywał na emigracji we Francji, Brazylii i Stanach Zjednoczonych, a po powrocie do Polski w 1946 roku zaangażował się w działalność literacką i kulturalną. Tłumaczył poezję rosyjską, między innymi utwory Aleksandra Puszkina i Włodzimierza Majakowskiego. Był także autorem poematu dygresyjnego 'Kwiaty polskie', ukończonego częściowo przed śmiercią. Jego twórczość wpłynęła na rozwój poezji polskiej XX wieku.