Kochasz ty dom, rodzinny dom, Co w letnią noc, skroś srebrnej mgły, Szumem swych lip, wtórzy twym snom A ciszą swą koi twe łzy?
Kochasz ty dom, ten stary dach, Co prawi baśń o dawnych dniach, Omszałych wrót rodzinny próg, Co wita cię z cierniowych dróg?
Kochasz ty dom, rzeźwiącą woń Skoszonych traw i płowych zbóż, Wilgotnych olch i dzikich róż, Co głogom kwiat wplatają w skroń?
Kochasz ty dom, ten ciemny bór, Co szumów swych potężny śpiew, I duchów jęk i wichrów chór Przelewa w twą kipiącą krew?
Kochasz ty dom, rodzinny dom, Co w pośród burz, w zwątpienia dnie, Gdy w duszę ci uderzy grom, Wspomnieniem swem ocala cię?
O, jeśli kochasz, jeśli chcesz Żyć pod tym dachem, chleb jeść zbóż, Sercem ojczystych progów strzeż, Serce w ojczystych ścianach złóż!...
O większego trudno zucha, Jak był Stefek Burczymucha... — Ja nikogo się nie boję! Choćby niedźwiedź... to dostoję! Wilki? — Ja ich całą zgraję Pozabijam i pokraję! Lew! cóż lew jest? — kociak duży! Naczytałem się podróży, I znam tego jegomości, Co zły tylko kiedy pości. Szakal, wilk?... Straszna nowina! To jest tylko większa psina!... (Brysia mijam zaś zdaleka, Bo nie lubię, gdy kto szczeka!) Komu zechcę, to dam radę! Zaraz na ocean jadę, I nie będę Stefkiem chyba, Jak nie chwycę wieloryba! —
I tak przez dzień boży cały Zuch nasz trąbi swe pochwały.
Aż raz usnął gdzieś na sianie... Wtem się budzi niespodzianie, Patrzy, a tu jakieś zwierzę Do śniadania mu się bierze. Jak nie zerwie się na nogi, Jak nie wrzaśnie z wielkiej trwogi — Pędzi, jakby chart ze smyczy... — Tygrys, Tato! Tygrys!... krzyczy.
— Tygrys?... Ojciec się zapyta. — Ach, lew może!... miał kopyta Straszne! Trzy czy cztery nogi, Paszczę taką! Przytem rogi... — Gdzież to było? .. Tam na sianie. Właśnie porwał mi śniadanie...
Idzie ojciec, służba cała, Patrzą, a tu myszka mała, Polna myszka siedzi sobie, I ząbkami serek skrobie!...
Maria Konopnicka urodziła się w 1842 roku i zmarła w 1910 roku, była polską poetką, nowelistką, tłumaczką i publicystką, tworzącą w okresie pozytywizmu. W swojej twórczości poetyckiej podejmowała tematykę patriotyczną, społeczną i ludową, ukazując realistyczny obraz życia chłopów i robotników. Często posługiwała się motywami przyrody i folkloru, nadając swoim wierszom liryczny i jednocześnie zaangażowany charakter. Do jej najbardziej znanych utworów należy pieśń patriotyczna 'Rota', która stała się symbolem oporu przeciwko germanizacji. Konopnicka publikowała również zbiory poezji, takie jak serie 'Poezje', w których zawarła wiersze o tematyce górskiej, wiejskiej i osobistej. Była także autorką licznych utworów dla dzieci, w tym popularnych wierszy i baśni, które do dziś są obecne w kanonie literatury dziecięcej. Ponadto pisała nowele i opowiadania, w których krytykowała niesprawiedliwość społeczną i brak równouprawnienia. Jako publicystka angażowała się w sprawy kobiet i niepodległości Polski, współpracując z czasopismami kobiecymi i patriotycznymi. Jej twórczość wywarła znaczący wpływ na rozwój polskiej poezji realistycznej i liryki społecznej. Maria Konopnicka jest uznawana za jedną z najważniejszych postaci literatury polskiej XIX wieku.
Schritt für Schritt lernen, dich aufnehmen und die Aufnahme teilen, Erinnerungen ans Wiederholen.
