Most read ▸
Дурман
Яго не можаш не заўважыць ты –
разросся пышна ён на ўскрайку вёскі:
шырокія зялёныя лісты
і белыя духмяныя пялёсткі.
Але ніхто яго і не кране.
Не ляжа ў стозе з сенам ён мурожным,
не стане ён букетам на акне –
пад восень звяне ў пыле прыдарожным.
Не сок жывы ў яго, а горкі яд.
І гэта не схаваць нічым дурману,
ні лісцем, што прывабіць і пагляд,
ні кветкаю, вялікай і духмянай.