Most read ▸
Усевалад Сцебурака
Калі памруць мае дзяды,
з зямлі адыйдзе пакаленне,
ў якога вырас на каленях,
пакіне на крыжах каменных
свае імёны і гады.
Калі памруць мае дзяды,
у тое ж самае імгненьне
ўключыцца адлік забвеньня,
ці будзе мне ставаць цярпеньня
ў адведкі езьдзіць на клады?
Калі памруць мае дзяды,
адчуўшы сэнс у слове страта,
заўважу як старэе тата,
якой пустой здаецца хата
бяз гукаў іхнае хады.
Калі памруць мае дзяды,
Дабро рабі заўжды аддана,
Ды не крычы аб тым знарок.
Дабро даюць, а так звычайна,
Як грудзі матчыны сасок.
Дабро зрабіў – не гонкай пеўнем.
Дарунак – большая краса,
Дары, як колас – дорыць зерне,
Як вільгаць – летняя раса;
Як раніца – святло з усходу,
Як кветка непрыкметна – мёд,
Як рэчка дорыць прахалоду,
Як дрэва дорыць кісларод.
У цішыні зажураных алей
Світанкам росным а ці на змярканні
Адчуць, як пахнуць ружы і ялей
На юбілеі. І на пахаванні.
Вось-вось сашчэміць інеем траву
І возера зашархне на балоце.
Удзячная, схіляю галаву
Перад жыццём у вечнай пашаноце.
Ужо трашчаць бязлістыя лясы
І снегіры расселіся на плоце.
Шчаслівая, я чую галасы,
Каб адгукнуцца ім на светлай ноце.
Маіх гадкоў пылок і малацьба!
Але адчую, запыніўшы крылле,
Чаму ля хаты журыцца вярба,
Адкуль гарыць каліна на магіле.
Я вельмі ўдзячны
твайму анёлу:
ён намаляваў мяне
такім вясёлым
і прывабным д'яблам,
што нават ты,
строгая недаткнёнка,
захацела са мной
пазнаёміцца.
Няхай сабе здаецца, можа,—
Як прыязджаў дамоў не раз:
— Дзень добры!..— я шаптаў бярозам,
— Дзень добры!..— чулася ў адказ.
І сэрца білася так гулка,
Нібы даўно ў юначы час.
— Дзень добры!..— віншаваў рачулку.
— Дзень добры!..— чулася ў адказ.
Я йшоў туды, дзе мог напіцца,
Каб смагі жар сышоў, пагас...
— Дзень добры! — я казаў крыніцы,
— Дзень добры!..— чулася ў адказ.
Удзячнасці шукаў я словы,
Казаў іх шчыра, без прыкрас:
— Дзень добры вам, гаі, дубровы!
— Дзень добры!..— чулася ў адказ.
Як толькі прыйдзе дзень вясновы
І стане возера сінець,
Я, хоць рыбак не адмысловы,
Люблю за вудачкай сядзець.
Гляджу ў ваду. Ды то ж не жарты —
Уклейкі, плоткі, галаўні,
Язі паважныя і карпы,
Што тыя зебры,— акуні.
Як непаседы, верхаводкі
Падскокваюць, вада ў кругах,
Стары шчупак падводнай лодкай
Стаіўся хіжа ў чаратах.
Мянтуз выходзіць палахліва
На шыр з затопленых асок.
Чаму ж такі я нешчаслівы —
Не ўзварухнецца паплавок.