Zie je ik hou van je, ik vin je zoo lief en zoo licht — je oogen zijn zoo vol licht, ik hou van je, ik hou van je.
En je neus en je mond en je haar en je oogen en je hals waar je kraagje zit en je oor met je haar er voor.
Zie je ik wou graag zijn jou, maar het kan niet zijn, het licht is om je, je bent nu toch wat je eenmaal bent.
O ja, ik hou van je, ik hou zoo vrees'lijk van je, ik wou het heelemaal zeggen — Maar ik kan het toch niet zeggen.
Herman Gorter (1864-1927) was een Nederlandse dichter en een van de voornaamste vertegenwoordigers van de Tachtigers. Hij studeerde klassieke talen en werd leraar, maar wijdde zijn leven aan poëzie en politiek engagement. Naast zijn literaire werk was hij actief in de socialistische beweging en sloot hij zich aan bij de Sociaal-Democratische Arbeiderspartij, later bij de communistische partij. Zijn bekendste werk is het lange epische gedicht 'Mei' (1889), waarin hij een pantheïstische en zintuiglijke lyriek ontwikkelde. In zijn latere bundel 'Verzen' (1890) radicaliseerde hij zijn stijl tot een uiterst persoonlijk sensitivisme, waarin klank en ritme de ervaring van het moment weergeven. Thematisch ging zijn poëzie van natuurmystiek en liefdeslyriek naar een meer maatschappijkritische en revolutionaire inhoud. Gorter geldt als een van de belangrijkste vernieuwers van de Nederlandse poëzie en beïnvloedde generaties dichters na hem. Zijn werk markeert de overgang van de Tachtiger-vernieuwing naar het modernisme en blijft een ijkpunt in de Nederlandse literatuurgeschiedenis.
Step-by-step learning, voice recordings you can share, and review reminders.
