Marionetki

Jak się nie nudzić, gdy oto nad globem Miljon gwiazd cichych się świeci, A każda innym jaśnieje sposobem, A wszystko stoi — i leci.

I ziemia stoi, i wieków otchłanie, I wszyscy żywi w tej chwili, Z których i jednej kostki nie zostanie, Choć będą ludzie, jak byli.

Jak się nie nudzić na scenie tak małej, Tak niemistrzowsko zrobionéj, Gdzie wszystkie wszystkich ideały grały A teatr życiem płacony?

Doprawdy nie wiem, jak tu chwilę dobić; Nudy mię biorą najszczersze. Coby tu nato, proszę pani, zrobić? Czy pisać prozę, czy wiersze?

Czy nic nie pisać, tylko w słońca blasku Siąść czytać romans ciekawy, Co pisał potop na ziarneczkach piasku, Pewno dla ludzkiej zabawy.

Lub jeszcze lepiej — znam dzielniejszy sposób Przeciw tej nudzie przeklętéj: Zapomnieć ludzi, a bywać u osób. Krawat mieć ślicznie zapięty…!