Ogólniki

Gdy z wiosną życia duch artysta Poi się jej tchem, jak motyle, Wolno mu mówić tylko tyle: «Ziemia jest krągła — jest kulista!»

Lecz, gdy późniejszych chłodów dreszcze Drzewa wzruszą i kwiatki zlecą, Wtedy dodawać trzeba jeszcze: «U biegunów spłaszczona nieco...»

Ponad wszystkie wasze uroki, Ty, poezjo, i ty, wymowo, Jeden — wiecznie będzie wysoki: Odpowiednie dać rzeczy słowo!