Nauka

Nauczyli mnie mnóstwa mądrości, Logarytmów, wzorów i formułek, Z kwadracików, trójkącików i kółek Nauczali mnie nieskończoności.

Rozprawiali o „cudach przyrody”, Oglądałem różne tajemnice: W jednem szkiełku „życie w kropli wody” W innem zaś — „kanały na księżycu”.

Mam tej wiedzy zapas nieskończony: 2πR i H2SO4, Jabłka, lampy, Crookes’y i Newtony, Azot, wodór, zmiany atmosfery.

Wiem o kuli, napełnionej lodem, O bursztynie, gdy się go pociera... Wiem, że ciało, pogrążone w wodę Traci tyle, ile... etcetera.

Ach, wiem jeszcze, że na drugiej półkuli Słońce świeci, gdy u nas jest ciemno! — Różne rzeczy do głowy mi wkuli, Tumanili nauką daremną.

I nic nie wiem i nic nie rozumiem I wciąż wierzę biednemi zmysłami, Że ci ludzie na drugiej półkuli Muszą chodzić do góry nogami.

I do dziś mam taką szkolną trwogę: Bóg mnie wyrwie — a stanę bez słowa! — Panie Boże! Odpowiadać nie mogę, Ja... wymawiam się, mnie boli głowa...

Trudna lekcja. Nie mogłem odrazu. Lecz nauczę się... po pewnym czasie... Proszę! Zostaw mnie na drugie życie, Jak na drugi rok w tej samej klasie.