Rozmiłowała się ma dusza

Rozmiłowała się ma dusza W cichym szeleście drzew, Gdy koronami ich porusza Druh mój, przecichy wiew.

Rozmiłowała się ma dusza W głośnych odmętach fal, Gdy, druh mój, burza je porusza, W nieznaną płynąc dal.

Rozmiłowała się ma dusza W twórczych promieniach zórz, Gdy, druh mój, słońce, w świat wyrusza, Życia płomienny stróż.

Rozmiłowała się ma dusza W przepastnej nocy mgłach, Gdy, druh mój, śmierć, na połów rusza, A przed nią lęk i strach.